“Ah, vah, yazık, tüh, aman, of, yavrum yavrum, kıyamam, ağlatmayın beni” Hepsi güzel insani duygular ama geçici.
Geçici çünkü alışıyoruz. Kızdığımıza da alışıyoruz sevindiğimize de, üzüldüğümüze de. Başlıyor ve bitiyor.
Başlamasın mı yani? Başlasın ve bitsin mesela faydasız duygusallık. Müteahhidin eksik demirlerini üzülerek bağlamıştır inşaat işçisi, kötü betonu içi kan ağlayarak dökmüştür. Üzülerek ortak olmuştur dökülen kana belki!
Yer bu sarsılır! İster bilimsel yaklaşın ister inançsal. İster tedbirsizlik diyelim veya kader! (Oysa kaderin üstünde bir kader vardır!)
Ağlamak rahatlatır. Ağlayalım!
Ağlamanın sonunda yeni mefkuremizi keşfetmeye başlamak için ağlayalım, neden ağladığımızı düşünelim.
Oy için derme çatma yapılara tapu dağıtan siyasetçi, diğer site sakinlerinden daha fazla hak elde etmek için ayak direyen kat maliki, imar planını insanca temellere dayandırmayan kanun koyucu, denetimde “çorba parasına” gözlerini yuman denetimci, maliyeti düşük olsun diye insani standartlarını yitiren yüklenici ve daha fazla para kazanmak için geleceği çalan müteahhit.
Biraz da sen düşün “görev istenmez verilir” diyen arkadaş! Görevi iste! Layık olduğun makamda sen otur. Bildiğin işi yapmayı talep et! Bak sosyal medya var en azından istediğini duyur!
Acı çekiyoruz ve her geçen gün alışıyoruz acıya. Alışmayalım. Yitirdiğimiz canların hatıraları nasıl canlanıyorsa gözümüzde öyle canlansın eksiklerimiz. Sağlıklı bir şehri inşa edecek olan sağlıklı bireylerdir.
Hiçbir politikacının elinde sihirli değnek yok. Gelir gelmez hayatı cennet yapacak bir insan da yok. Hayatı cennet yapacak olan içinde cennet taşıyan bir toplumdur. İsimlere bel bağlayarak heba ettiğimiz onlarca yıl yerine bugün iyi insan yetiştirmeye başlarsak on beş yıl sonra milyonlarca dürüst, ahlaklı, iyi yetişmiş bireyler yaşamın her alanında bize görünür olacaklar.
Sağlıklı yönetim sağlıklı toplumlardan sirayet eder. Sağlıklı toplum sağlıklı yönetimi, sağlıklı yönetimler ise daha sağlıklı bireyleri inşa eder.
Son olarak;
Yaşamanın sonu mezara gitmek ya zaten daha yaşarken konforlu mezarlar inşa etmesin kimse! Hem o mezardan çıkmak daha acı oluyorken bazen.
Enes Ali
